Slapen met Kevin

De bus is voor mij altijd wel een goeie plek om inspiratie op te doen. Het is ongeveer een half uur van Breda naar Zundert en de omgeving is mij inmiddels wel bekend. En tja, deze twee meisjes maakten het mij wel erg gemakkelijk om een onderwerp voor de column te vinden…

Niet in RTL Boulevard, niet op andermans Facebookpagina, niet in een Bredase kroeg. De allersappigste verhalen hoor je in de bus. Termen als privacy en privé worden hier pas echt overboord gegooid. Zitten, lekker ouwehoeren en de hele bus geniet mee.

Van Breda naar Zundert, begin donderdagavond. Ik stap de bus in bij het treinstation, het is vrij rustig. Bij halte Centrum stroomt het voertuig vol. Koopavond hé. Achter mij gaan twee vriendinnen van een jaar of zestien zitten. “Ik mocht afgelopen weekend voor het eerst bij Kevin blijven slapen”, giechelt de een. De precieze naam ben ik kwijt, maar Kevin voldoet nu wel. Als twee jonge meiden zo’n onderwerp giechelend aansnijden, weet je wel hoe laat is. Op dat moment kwamen er toevallig alleen rustige nummers voorbij op mijn iPod. Kortom, ik hoorde alles en kon daar helemaal niets aan doen.

Ze heeft al meer dan een jaar ‘iets’ met deze Kevin. Alleen deed haar moeder altijd ‘echt super stom’ over bij elkaar blijven slapen. Nu waren zijn ouders om een vage reden niet thuis en mocht ze een nachtje bij hem blijven van mams. Ideaal voor een eerste keer seks, zoals haar vriendin mooi aanvulde. Kevin was blijkbaar ontzettend lief geweest. Samen met iedereen in de bus kon ik niet anders dan blij zijn voor haar.

Nu gun ik het meisje het allerbeste. Dat ze maar voor altijd bij hem mag blijven. Of juist dat er nog veel verschillende Kevins komen, als dat is wat ze wil. Dat laatste is eigenlijk ook het fijnst voor alle mensen die regelmatig tussen Zundert en Breda heen en weer pendelen in de bus. Iedereen geniet toch stiekem van dit soort gesprekken. Dat moet in stand gehouden worden. Ik draag zelf ook weleens een steentje bij. Prima vermaak voor een half uurtje reizen.

Naar de hoeren

Daar sta je dan. In een hoerentent. Voor een radio-opdracht van school wel te verstaan. Na dagenlang bellen ben ik dan eindelijk ergens welkom. Ik wil van deze dames weten hoe zij hun stem gebruiken bij hun werk- we moeten namelijk een uitzending maken over ‘De Stem’.

Helaas willen ze toch niet dat het gesprek wordt opgenomen. Wel willen ze het een en ander over hun werk vertellen. Wat heeft geresulteerd in een column en niet alleen voor radio. Aangezien de tent in Breda is, heb ik het mooi kunnen gebruiken voor onze tijdelijke column. Een column is vaak ploeteren, maar deze is echt zo op het scherm van mijn laptop verschenen.

Beste dames en heren, mijn oren kleuren weer rood als ik eraan denk. En ook mijn wangen krijgen de kleur van een overrijpe tomaat. Niet van vermoeidheid, niet van schaamte. Ach, ik kan het maar beter vertellen: afgelopen week ben ik bij de hoeren geweest.

Misschien doe ik de dames wat tekort met deze term. Het is zo wel meteen duidelijk. Alleen is het ‘waarom’ volgens mij nog niet helder. Ik ging namelijk niet voor een portie liefde. Een schoolopdracht voor mijn mediumblok radio over ‘hoe kun je de stem gebruiken’ maakte dat ik uitkwam bij dit Bredase privéhuis, zoals ze het zelf noemen.

Met de vraag ‘hoe gebruik je de stem op een erotische manier?’ ging ik dus naar binnen. Een echt verrassend antwoord bleef uit. “Je moet doen en zeggen, wat de klant wil dat je doet en zegt.”

De oortjes van dit toch nog onnozele gansje verschoten van kleur toen er iets meer op de details ingegaan werd: “Het is keihard werken deze dagen. Vroeger kon je gewoon op je rug liggen en pats. Tegenwoordig moet je de hele Kamasutra uit de kast halen. Mannen eisen steeds meer.”

Het gesprek kreeg even een pauze, want vanuit de privéruimte kon je via de beveiligingscamera een man zien binnenkomen. De dames deden de bedekkende badjasjes uit en gingen naar hem toe. Op het schermpje zag ik dat de man steeds ongemakkelijker ging kijken, zeker toen hij een dame moest kiezen. Ik kreeg wel een beetje medelijden.

Zelf voelde ik me enorm opgelaten. Mijn oren gloeien nog na. Kun je nagaan hoe je jezelf voelt als een van die dames je mee naar boven neemt! Het was een leuk gesprek met aardige dames. Je moet het werk maar kunnen.

“Ach je moet gewoon heel veel van seks houden.” Toch keek ik eerst voorzichtig om het hoekje toen ik wegging. Erover vertellen is wel genoeg. Gezien worden terwijl ik een bordeel uitstap, hoeft nou ook weer niet.

Even in Henriettes voetsporen

Heel erg maf om een rondleiding te krijgen rond je eigen huis. Het huis links op de foto is mijn ouderlijk huis, midden in het natuurgebied de Oude Buisse Heide. Natuurlijk ben ik vaker mee geweest met rondleidingen, alleen nog nooit voor een verhaal.

2012, zestig jaar na het overlijden van Henriette Ronald Holst, is het het Ronald Holstjaar. Het Van Goghhuis in Zundert organiseert ter ere van dat jaar nog steeds speciale rondleidingen. Aangezien de Buisse Heide jarenlang het thuis is geweest van het echtpaar Ronald Holst, komt de rondleiding ook daar. Voor de krant was ik erbij, alleen is het niet te merken dat ik je meeneem naar mijn thuis.

Zulke sfeerverslagen maak ik het meest voor BN DeStem. Je gaat ergens heen en daar doe je verslag van. Een van de leukste dingen die je kan doen in de journalistiek. Wel probeer ik het elke keer weer net wat anders op te schrijven. Dat het ‘lekker wegleest’ is voor mij het belangrijkste.

Even in Henriettes voetsporen…

ACHTMAAL – Een dagje in de voetsporen van Henriette en Richard – Rik – Roland Holst, dat biedt het arrangement van het Van Goghhuis Zundert en Natuurmonumenten. De samenwerking is ter ere van het Roland Holstjaar. Dat is dit jaar, omdat in november Henriette’s zestigste sterfdag is.

We verzamelen om 11 uur, koffietijd. Dus is er eerst koffie en thee bij het Van Goghhuis. Daarna gaat de karavaan met auto’s richting landgoed Oude Buisse Heide. Het bekende kunstenaarsduo – zij schrijfster, hij beeldend kunstenaar – brengen hier jarenlang de zomermaanden door. Na een korte geschiedenis van het natuurgebied, lopen we richting de gebouwen waar Henriette en Richard woonden. Yvonne Lavrijsen, gids van Natuurmonumenten, wijst erop dat het normaal privéterrein is en dat we hier mogen komen, omdat we onder haar leiding zijn.

Daarom kunnen we ook de Herenkamer bezoeken, de ruimte waarin het echtpaar Roland Holst hun gasten ontving. Allerlei soorten feitjes en wetenswaardigheden komen voorbij: van de leefwijze van Henriette en Richard, tot de bouwstijlen van de gebouwen en de geschiedenis ervan. Na een wandeling over de Oude Buisse Heide en langs de bekende theekoepel, is de groep weer terug bij de gebouwen. Het onlangs herbouwde en heropende atelier kan tot teleurstelling van diverse deelnemers niet van binnen bewonderd worden. Om daar wat meer van te zien, keert de karavaan terug naar Zundert. Bij de tentoonstelling aldaar over het echtpaar Roland Holst is ook aandacht voor dit atelier.

Het heen en weer rijden stoort de wandelaars verre van. “Nu kunnen we alles eerst in het echt zien en zo dadelijk kunnen we nog eens rustig kijken naar wat er veranderd is”, zeggen twee dames tegen elkaar, terwijl ze in de auto stappen.

Tijdens de expositie vertellen mensen die haar gekend hebben, over Henriette in haar tijd op de Oude Buisse Heide. Van Richard zijn veel werken te zien, waaronder ook schilderijen die hij maakte van het landgoed. De plek waar hij en zijn vrouw veel inspiratie opdeden.

Het Roland Holstjaar duurt nog tot maart 2013.